فقط از اين كه داستان رو به زبان فارسي خودمونی تايپ مي كنم بايد منو ببخشيد

يكي از خادمين مسجد جمكران تعريف مي كرد :

( چند ماهي بود كه مي ديدم جواني هر هفته شب چهارشنبه بهخ مسجد جمكران مي ياد و زار زار گريه مي كنه و از آقا حاجتي مي خواد بعد از گذشت دو سه مام پيش خودم گفتم برم ببينم اين جوان چي مي خواد كه اگه از دست من كاري بر مي ياد براش انجام بدم . همين كار رو هم كردم رفتم كنار اون جوان نشستم و ماجرا رو براش تعريف كردم كه من چند ماهي هستش كه تو چنين شب هايي تو رو اين جا كمي بينم تو چي مي خواي از خدا مشكل تو چيه ؟

جوان هم سفره دلش رو براي من باز كرد و گفت كه من دانشجو هستم و در دانشكده ما دختر خانمي هست كه من مي خوام باهاش ازدواج كنم اون دختري سنگين و محجبه هست و من هم از اخلاق و نجابتش خوشم اومده ولي وضع مالي خانواده من زياد خوب نيست از طرفي هم نمي خوام از راه گناه اين كار رو شروع كنم مي خوام اقا خودش عنايتي كنه و راه رو براي من باز كنه ، من گفتم خوب چرا خودت نمي ري و همه چي رو بهش نمي گي جوان هم گفت نه اصلاً من اين كار رو نمي كنم هم خودم اين رو رو ندارم و هم نمي خوام اون در مورد من فكر بد كنه ، من هم كه ديدم اين جوان خيلي دلش پاك و اون دختر رو ميخواد گفتم اشكال نداره من خودم مي يام باهاش صحبت مي كنم فرداد صبح همراه جوان به دانشكده رفتم و من دم در منتظر موندم تا اون بره و به دختر خانم بگه كه بياد يكي دم در كارش داره ، همين طور كه منتظر بودم ديدم دختر من داره از بالاي پله ها مي ياد اون جوان هم كه در فاصله چند متري از دختر من قرار داشت رو به دخترم كرد و گفت كه اين آقا با شما كار دارن ، اون خانوم اومد جلو و گفت سلام بابا شما اينجا چي كار مي كني كه يه دفعه ديدم اون جوان با تعجب داره ما رو نگاه مي كنه ؛ آره اون تازه فهوميده بود كه اون دختر خانم دختر منه . بعد از اين قضيه من خودم خرج ازدواج دخترم با اون جوان رو بعهده گرفتم و اون دو رو به عقد هم در آوردم. )

يك دلتنگي ناخواسته

من روزها وو سال ها در پي حقيقتي بودم كه تو را به خود حقيقي ام پيوند مي داد.

من گمشده ام را از ميان بركه هاي به ظاهر زلال هستي جست و جو كردم .

به دنبال اوي زيباي تو ، تا اوج تنها رفتم .

نرسيدم ، ولي

من رد لطافت ياس را تا آخرين وا‍ژه اين جمله گرفتم :

« عشف يعني عشق ناب فاطمه »

تظاهر بي معنايي است اگر بگويم :

« هنوز مي جويم بي نشان تو را »

من را چه به عشق؟

من را چه به تو كه ....

در نهايت ظلمات قلبم

صدايم كردي؟

من حيران مهرباني هايت هستم ؛

حيران نام زيبايت ،

فاطمه !

گل خوشبوي زندگي ام ،

باغبان روزهاي بي برگي ،

برايم همين بس كه هم نام زينب صبورت هستم .

زينبي به دنبال فاطمه !

لغات پراكنده ام را مي خواني ؟

اين نشان دل سرگشته ام است

مي داني

دلتنگي ابي ام اين بار دلتنگ توست

چرايش را نمي دانم

كلماتي است كه مي آيند

و

من بر حسب وظيفه مي نگارم .

بي تو ، مرا به ميهماني شبانه راهي نيست ،

نامت رمز ورود است ؛

عشقت نردبان آسماني هاست؛؛؛؛

يادت مرهم خستگي هاي روزمره هست ،

حضورت را مي جويم

كه تو خود گفتي :

« و اسالك النظر الي وجهك » ؛ و از تو مشاهده جمال تو را مي خواهم

عشقم را از پشت كلمات نا مفهومم بياب

كه من

زينبي هستم به دنبال فاطمه !

فریب ما مخور آقا دروغ می گوییم

من کجاو قصه رزمندگی

من کجا و دیدن وجه خدا

من کجا و دیدن وجه اعلام الهدی

از سفر نه من ز معراج آمدم

بر زمین با مهر اخراج آمدم

آمدم با از سفربرگشتگان

گرچه افتادم میان کشتهگان

با همه بیچارگی احسان شدم

من سفیر بهترین یایران شدم

با شهیدان عشق بازی می کنم

آرزوی یک ترخص می کنم

کی شهیدان را تفحص می کنم؟

آقا بیا به خاطر بابران ظهور کن

ما را از این هوای سراسیمه دور کن

وقتی برای بدرقه عشق می روی

از کوچه های خسته ما هم عبور کن

افسرده از هجوم هوس های عالمیم

آقا دل شکسته ما را صبور کن

آقا بیا به خاطر اشک های انتظار

اشعر ساده مرا هم مرور کن

کی می رسد شبی که تو از راه می رسی

این باغ شب زده را غرق نور کن

یا صاحب الزمان قدمت خیرالعجل

یعنی که ای عالم عدالت ظهور کن

به پایان کی رسد این اتنظــارم

غروب جمعه سنگین است بی تو

سکوتش سردو سنگین است بی تو

بیاای سایه سار مهربانم

به سر هر سایه سنگین است بی تو